เหลืองของเราคือธรรมประจำจิต
แดงของเราคือโลหิตอุทิศให้

ต่อไปนี้ชาวธรรมศาสตร์จงอย่าปล่อยให้ใครเอาสีของสถาบันเราไปใช้ก่อความวุ่นวายอีกต่อไป

วันที่ 09 เมษายน ที่ผ่านมา
ผมนั่งรอประชุมอยู่ในห้องแล็ปที่จุฬาฯ
แล้วข่าวก็ประกาศเข้ามาในห้องว่า
รถแท็กซี่เสื้อแดงปิดล้อมอนุเสาวรีย์ฯ ไว้แล้ว
ผมจึงต้องโดดประชุมกลับบ้านไปก่อน

ครั้งถึงบ้านน้องสาวคนเล็กก็โทรมา
ถามว่าผมกลับบ้านแล้วหรือยัง
บอกว่าติดอยู่จุฬาฯ กลับบ้านไม่ได้
แม่กำลังไปรับ ก็ออกไม่ได้
ก็ขอโทษน้องไปเพราะไม่รู้ว่าน้องก็ไปมหาวิทยาลัย

กลับถึงบ้านผูกเนคไทสีดำแล้วขับรถฝ่าออกไปงานศพตอนห้าโมงเย็น
ข่าวกลุ่มคนเสื้อแดงปิดล้อมคนทะยอยประกาศออกมาจุดแล้วจุดเล่า
รถก็ติด ฝนก็ตกหนักจนมองแทบไม่เห็นรถคันหน้า
กว่าจะถึงงานศพที่วัดพระศรีมหาธาตุก็ปาเข้าไปทุ่มครึ่ง
เหลือแค่เจ้าภาพกับศพ ส่วนพระกลับกันหมดแล้ว

ทานข้าวกับอาจารย์ที่งานศพต่อแล้วออกไปหาเพื่อนที่รัชโยธิน
กินข้าวกันได้สักพักผมก็ชวนน้อง D. (ชื่อย่อ) กับน้อง P. กลับบ้าน
เนื่องจากว่าข่าวไม่ค่อยดีเลยตัดสินใจกลับพร้อมๆ กัน
ขับรถคนละคันตามๆ กันไป มีอะไรจะได้ช่วยกันถูก

ผมตัดสินใจขับรถตรงไปขึ้นทางด่วนดินแดง
โดยที่ไม่ได้ขึ้นโทลเวย์เพราะคิดว่าดึกแล้วรถคงไม่ติด
หารู้ไม่ว่ากลุ่มคนเสื้อแดงทำการปิดล้อมทางขึ้นทางด่วนไว้แล้ว

ขับๆ ไปจนถึงด่านปิดล้อมที่หนึ่ง
ผม น้อง D. และน้อง P. ก็ชะลอรถ
เนื่องจากมีรถขับสวนย้อนศรมาจำนวนมาก
ผมเลยโทรหาน้อง D. ที่อยู่ฝั่งซ้าย
น้อง D. บอกว่าจะตัดสินใจกลับรถ
แต่ผมเหลือบไปเห็นคนเสื้อแดง เอามอเตอร์ไซด์กั้นถนนไว้
ผมเลยตัดสินใจโทรบอกให้น้อง D. และน้อง P. ช่วยกันกดแตร
ถ้าเราสามัคคีกันมันต้องกลัวพวกเราแน่นอน

แล้วผมก็เริ่มกดก่อน ปิ๊น สั้นๆ
น้อง D. กับน้อง P. ก็เริ่มกดตาม
พวกเราลดกระจกลงแล้วบอกให้รถคันอื่นช่วยกันกด
มอเตอร์ไซด์เสื้อแดงก็กล้าๆ กลัวๆ เดินมาขวางทางไว้
ผมตะโกนออกไปด้วยเสียงของว้ากเกอร์ โปรเจคเสียงไปข้างหน้า
พลางเข้าเกียร์ N เอาไว้แล้วเหยียบคันเร่งดังๆ

"ผมจะนับหนึ่งถึงสิบ"
บรึมๆๆๆๆ
"นับถึงสิบเมื่อไหร่อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ"
ในใจก็คิดว่าถ้าถึงสิบแล้วมันไม่เปิดกุกลับรถก็ได้วะ
คนอย่างผมไม่กล้าขับรถชนให้มีเรื่องกับพวกนี้หรอก
บรืนๆๆๆๆ
รถคันข้างๆ ก็ช่วยกันกดไล่ม็อบ
นับยังไม่ทันถึงห้าด่านที่หนึ่งก็แตกพ่าย
พวกมอเตอร์ไซด์เสื้อแดงโบกให้รถพวกเราผ่านไปโดยดี

ขับต่อไปได้ไม่กี่กิโลเมตร
พวกเสื้อแดงขวางทางรถบรรทุกเอาไว้ด้านซ้าย
รถคันที่ผ่านมาก่อนก็ตัดสินใจจะกลับรถ
เนื่องจากมีรถสวนกลับมาเป็นระยะ
ผมเห็นตำรวจยืนโบกให้กลับรถอยู่ตรงหัวมุม
ในขณะที่เสื้อแดงยืนกร่างเอามอเตอร์ไซด์ขวางถนน

ผมลดกระจกรถลงแล้วตะโกนออกไปนอกรถดังๆ
"คุณมีสิทธิอะไรมายืนขวางถนน"

เสื้อแดงโพกแขนความจริงวันนี้รีบหันมาตอบว่า
"พี่ๆ พันธมิตรบุกมา ผมรีบมาเตือนพี่"
ไอ้เราก็รีบตามน้ำเลยครับว่าพันธมิตรมาจริงๆ เหรอ
"งั้นรีบเปิดทางเลยผมจะรีบไปไล่พันธมิตร"

มันทำหน้าเหวอแล้วหันไปมองหน้ากัน
ผมรีบตะโกนซ้ำออกไปว่า
"นี่พวกเมิงคิดว่ากุ โง่เหรอไง"
"ข่าวก็บอกว่าพวกเมิง ปิดถนนไว้ยังจะมาใส่ร้ายพันธมิตร"
"น้อง P. ถ่ายรูปมันไว้เลยครับ อัดเสียงไว้ด้วย เอาไปทำข่าว"
ผมรีบตะโกนบอกน้อง P. ในรถอีกคันที่จบทางสื่อสารมวลชน
"ไหนพูดอีกทีดิ๊ว่าพวกเสื้อแดงหรือว่าพันธมิตร"
พวกมันก็ตอบว่ารู้แล้วจะมาถามทำไม

"มอเตอร์ไซด์คันหน้าของใคร" ผมถามซ้ำ
เจ้าของมอเตอร์ไซด์หน้าโง่รีบวิ่งออกมา
ผมรีบตะโกนถามหาใบขับขี่
"ใบขับขี่อยู่ไหน เอาออกมาเดี๋ยวนี้"
ตามฟอร์มครับมันต้องบอกว่าไม่ได้พกมา
"แล้วบัตรประชาชนล่ะ"
มันก็บอกว่าไม่ได้พกมาอีกแล้วครับท่าน
เข้าทางผมพอดีผมเปิดไฟสูงแล้วหันไปบอกคุณตำรวจ
ว่าใบขับขี่ บัตรประชาชนไม่ได้พก เอารถขวางถนน
คุณตำรวจจัดการยกรถไปเลยครับ

ตำรวจยืนงงเลยครับ
หันมาหาผมแล้วรีบขับมอเตอร์ไซด์หนีไป
ตำรวจไทย แก้ปัญหาด้วยการหนีปัญหา
ผมรีบตะโกนไล่หลังว่า "ระวังจะโดนสอบวินัย"

เอาละสิครับเหลือแต่พวกผมกับเสื้อแดง
ตำรวจก็ไม่อยู่ช่วยดันหนีกลับไปอีก
ผมทำใจดีสู้เสือรีบตะคอกใส่พวกมัน
"ตำรวจพวกมันยังกลัวกุ พวกเมิงจะเปิดไม่เปิด"
พวกมันรีบเปิดทางให้ผมกับน้องๆ ที่ตามมา
"ผมรีบตะคอกใส่ซ้ำว่า รู้ว่าไม่ดีแล้วทำไมยังทำ"
ตอกย้ำความผิดในมโนสำนึกที่ยังพอมีเหลือของพวกมัน
พวกมันตอบคำถามผมไม่ได้ว่าทำไมถึงต้องปิดถนน
ผมรีบถามซ้ำว่า "จ้างมาเท่าไหร่"
เสื้อแดงที่ดูเป็นหัวหน้ากลุ่มรีบตอบว่า
"ไม่ครับ พวกผมมาด้วยใจ ไม่มีใครจ้างมา"
ผมเลยรีบอำต่อไปว่า "ยังจะมาโกหกอีก"
"ด่านที่แล้วเค้าบอกว่าจ้างมาสองพัน"
ทั้งๆ ที่ด่านที่แล้วไม่ได้คุยกันสักคำ

เจ้าของมอเตอร์ไซด์รีบหันมาด่าคนที่เหมือนหัวหน้าว่า
"อ้าวพี่ แล้วทำไมให้พวกผมแค่พันเดียว"
แล้วเสื้อแดงก็เริ่มแตกคอกันไปเอง
ผมตะโกนไล่หลังว่า
"เค้ารับมาสองพันให้พวกเมิงแค่พันเดียว"
"วันก่อนมีคนโดนเบี้ยวไม่จ่ายตังค์ด้วย"
ไอ้เสื้อแดงหัวโจกก็โดนลูกน้องรุมซัก
ผมตะโกนขู่ซ้ำว่าจะให้ตำรวจมายกรถไป
พวกมันเลยรีบเปิดถนนให้พวกผมขับผ่านไป

ขับตรงต่อมาไม่กี่กิโล
มีรถสวนกลับมาอีกบอกว่าด่านจ่ายค่าผ่านทางปิด
ผมกับน้องๆ ที่มาด้วยกันจึงตัดสินใจกลับรถ
โชคดีที่เจอตำรวจใจดีเปิดทางให้ขึ้นโทลเวย์
ผมขับรถสวนทางขึ้นไปกลับรถบนโทลเวย์
เสียวก็เสียวรถขับสวนมาเร็วๆ แต่ก็รู้สึกสนุกดี
จะว่าไปตำรวจดีๆ ก็มีเหมือนกันแฮะ

คืนนั้นออกจากรัชโยธินมาสี่ทุ่ม
กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปเที่ยงคืน
กลับถึงบ้านผมโทรบอกขอโทษน้อง D. กับ P.
ที่ผมพาไปเสี่ยงอันตรายยามค่ำคืนแบบนี้
น้องๆ ก็ไม่โกรธ แถมบอกว่าประสบการณ์คืนนี้สนุกดี
พวกเสื้อแดงปัญญาอ่อนกลายเป็นตัวตลกไปเลย

เช้าวันที่สิบ
แม่ครัวที่จ้างให้ทำกับข้าวมาขอลางาน
ผมก็ถามไปว่าจะลาไปไหน
คุณเธอก็รีบตอบมาว่าลาไปเข้ากลุ่มเสื้อแดง
ผมถามว่าเค้าให้มาคนละเท่าไหร่
แม่ครัวที่บ้านรีบตอบว่าให้คนละห้าร้อย
ผมก็เลยอนุญาตให้ลางานได้
แล้วก็บอกว่าให้ไปเขียนใบลาออกต่อด้วยเลย
แม่ครัวหน้าจ๋อยไม่ยอมไปม็อบ

ตอนบ่ายๆ ได้ข่าวจากนราธิวาส-สาธร ว่า
ชาวสาธรออกมาไล่ม็อบเสื้อแดงผ่านไปได้
แถมเปิดดูคลิปเห็นธงแดงโดนเผาก็สะใจไม่น้อย
หารู้ไม่ว่าผ่านไปอีกแค่วันเดียวเท่านั้นเอง
ประเทศไทยจะโดนย่ำยีจนเสียหายขนาดนี้

เอาคืนมากันเถอะครับพี่น้องธรรมศาสตร์ที่รักของผม
สีเสื้อของพวกเรา อย่าให้เขาเอาไปใส่แอบอ้างต่อไปอีกเลย

http://evolution.diaryis.com/?20090411

GentleManiac
11 เม.ย. 2552 เวลา 22:38 น.